Szybki wypad w okolice Pszczewa. Do Brzeźna w większości drogami terenowymi z małymi wstawkami szos w Rokitnie i Lubikowie. Pozostała część trasy to Zielomyśl, Szarcz, Stołuń, Kuligowo, Żółwin, Międzyrzecz.

Pokaż trasę GPS

    Skusiłem się na przejazd starym traktem łączącym Drezdenko z Sierakowem. W Puszczę Notecką trakt zagłębia się w Marzeninie. Droga początkowo brukowana przechodząca w utwardzoną szutrową nie sprawia problemów z przejezdnością, nieco gorzej z komfortem jazdy.
      Do Marzenina ostatnio zaglądałem niemal co sobotę jadąc w kierunku Krzyża więc droga poznana w kilku różnych wersjach. Dziś wybrałem drogę pożarową nr 3 ciągnącą się na przestrzeni niemal 40 km od Murzynowa do Sowiej Góry, dalej szosami różnej kategorii przez Grotów i Rąpin. W Marzeninie zwrot w kierunku Puszczy Noteckiej i zagłębiam się w las.


   W moich dotychczasowych włóczęgach tamten rejon stanowił białą plamę. Posiadałem o nim zaledwie kilka informacji: o kamieniu trzech dyrektorów, pomniku powstańców i najistotniejsza - trasa jest przejezdna na całej długości. W ostatniej dłuższej czerwcowej wycieczce nadszedł czas na wypełnienie tej luki.
     Początkowe kilka kilometrów brukowane kocimi łbami, jazda z szybkością większą niż pieszego możliwa jedynie poboczami. Na wysokości Kwiejc docieram na spory rozjazd z krzyżem i stylizowanym drogowskazem. Krzyż został ustawiony na trasie szczecińskich pieszych pielgrzymek na Jasną Górę, a drogowskaz upewnia że należy nadal wybrać drogę brukowaną.


   Wkrótce ku mojej niezmiernej radości skończył się bruk a zaczęła droga szutrowa na podbudowie z tłucznia. Jedzie się o niebo lepiej ale trzeba uważać gdyż miejscami jest poprzecznie prążkowana niewielkimi garbami jak tarka. Zjawisko dosyć częste na tego typu drogach.
   Na wysokości Nowych Kwiejc napotykam po prawej stronie drogi niemal dwumetrowej wysokości głaz, jest to wspomniany wcześniej kamień trzech dyrektorów. Pomimo tego że Puszcza Notecka w sensie geograficznym i przyrodniczym stanowi całość to administracyjnie jest podzielona pomiędzy regionalne dyrekcje Lasów Państwowych w Szczecinie, Poznaniu i Pile. Akurat w tym miejscu zbiegają się granice tych trzech dyrekcji.


   Kilka kilometrów dalej natrafiam na linię energetyczną, znak że w pobliżu może być jakaś osada. Rzeczywiście otwiera się spora polana za którą wśród drzew majaczą zabudowania. Jest to osada Dębowiec, w pobliżu resztki starego cmentarza ewangelickiego. Jestem więc mniej więcej pośrodku puszczy. Droga staje się coraz ruchliwsza w obu kierunkach przejeżdża kilka samochodów.


   Za którymś z kolejnych zakrętów pojawiają się zabudowania leśniczówki Gospódka i znak informujący o miejscu pamięci narodowej. Kojarzę że kiedyś słyszałem o leśniczym Antonim Jarachowskim rozstrzelanym w roku 1944 w pobliżu swojej leśniczówki przez niemieckiego żandarma z Chrzypska pod zarzutem udzielanie pomocy członkom polskiego ruchu oporu na terenie Puszczy Noteckiej. To jest właśnie ta leśniczówka, a obok zabudowań gospodarczych, niemal na wprost okien leśniczówki stoi obelisk ustawiony na miejscu zbrodni.


   Następne miejsce pamięci wpada w oczy przypadkowo, w wyrwie przydrożnej skarpy widnieje płotek z skrzyżowanych sztachet i betonowy krzyż. Jest to mogiła trzech Powstańców Wielkopolskich z 7. kompanii 2. Pułku Strzelców Wielkopolskich: kaprala Józefa Szopki, oraz szeregowców Antoniego Greczki i Franciszka Gałki poległych 5 czerwca 1919 w okolicach leśniczówki Pławiska. Data śmierci nieco dziwna mając na uwadze że walki powstańcze wygasły w lutym 1919 kiedy Niemcy zostali zmuszeni do podpisania w Trewirze rozejmu na froncie wielkopolskim. Należy jednak pamiętać że strona niemiecka dopuszczała się często prowokacji. Ofiarami jednej z takich potyczek byli polegli powstańcy. Sama leśniczówka Pławin leży ok 200 metrów od mogiły powstańców.


W pobliżu Sierakowa na jednej z wydm wznosi się dostrzegalnia pożarowa.. 32 metrowa betonowa konstrukcja na poziomie 25 metrów jest wyposażona w platformę widokową dla turystów. Platforma jest dostępna podczas dyżurowania na wieży. Akurat dziś zastałem panią pełniącą dyżur na ostatniej kondygnacji, zatem platforma była dostępna. Żeby nie żałować zmarnowanej okazji wspiąłem się na balkonik. Widok wspaniały, ale dla nienawykłych do pustki pod nogami widocznej przez ażurową podłogę przyjemność nieco wątpliwa. Pas okolicznych wydm nosi nazwę Francuskich Gór, jest ona związaną z legendą, a może faktem że na piaszczystej drodze przecinającej wzniesienia w roku 1807 utknęła kolumna napoleońskiej artylerii. Francuzów wybawiła z opresji miejscowa ludność przymuszona do wymoszczenia drogi kłodami drewna.


   Powrót przez Sieraków, początkowo w kierunku Kwilcza, potem nastąpiła korekta aby ostatecznie w Międzychodzie wrócić na prawy brzeg Warty i skrajem Puszczy przez Wiejce do Skwierzyny.



Pokaż trasę GPS

  Zaryzykowałem terenową jazdę po nadwarciańskich wałach. Poza kilkoma króciutkimi odcinkami gdzie było bardziej grząsko reszta dróg zupełnie przyzwoita.

Pokaż trasę GPS

   Popołudniowy rajd przez Bledzew, Międzyrzecz i Rokitno.

Pokaż trasę GPS

   Prawdopodobnie była to ostatnia sobota w czerwcu którą miałem do swojej wyłącznej dyspozycji, a więc ostatnia długodystansowa wycieczka.
   Po raz kolejny wybrałem się w okolice Krzyża, tym razem sprawdzić co kryje się w głębi Puszczy Drawskiej za drogowskazem kierującym do Drawin i Przeborowa. Liczyłem że droga 161 z Przeborowa do Kępy Zagajnej i dalej do Mierzęcina jest jakimś dziurawym asfaltem, może jakimś brukiem lub szutrem. Jednak to co zobaczyłem na wstępie w Przeborowie wyglądało na szczery piach i jeszcze mało zachęcający znak zakazu wjazdu który nie dotyczy tylko mieszkańców Kępy. Co prawda dotyczył tylko pojazdów o jakiejś większej masie. Na jazdę w kopnym piasku nie miałem dziś ochoty.
    W drodze do Krzyża skorzystałem z sprawdzonej kilka dni temu szosy Gościm-Rąpin, chciałem ominąć Drezdenko i wjechać do miasta od strony Drawska. W ten sposób zahaczyłem o znany mi już Karwin i Kwiejce. Podczas ostatniego pobytu w tym rejonie ominąłem Kamiennik, teraz naprawiłem niedopatrzenie przejeżdżając przez wioskę w kierunku Chełstu.


   Przez Krzyż tylko przemknąłem kierując się do przeprawy przez Drawę w Łokaczu Wielkim. Most jest o tyle ciekawy że jest mostem Bailey’a, mostem znanym entuzjastom militariów z okresu II wojny światowej. Były to składane przenośne mosty metalowe nadające się do szybkiego stawiania na trasie nacierających wojsk. Całość składała się z stalowych kratownic łączonych za pomocą śrub i sworzni montowanych w rekordowym tempie. Po złożeniu odpowiedniego odcinka wystarczyło przepchnąć go na rolkach nad przeszkodą i zamocować. Pierwszy most Bailey'a rozstawiono w warunkach bojowych w 1942 nad rzeką Medjerda w Tunezji. O użyteczności tych konstrukcji może świadczyć fakt że tylko w trakcie walk w Włoszech powstało około 2,8 tys. takich przepraw. Brytyjczycy do końca wojny wyprodukowali taką ilość paneli która wystarczyłaby na zbudowanie ponad 320 km ciągłego mostu.
   Po II wojnie światowej Polska potrzebowała wszelkiej pomocy w odbudowie, palącym problemem była szybka odbudowa sieci komunikacyjnej i mostów niszczonych praktycznie przez wszystkie armie podczas odwrotów. Problem występujący w całej Europie został zauważony przez organizację powołaną do odbudowy po zniszczeniach wojennych UNRRA, a rozwiązaniem okazały się pochodzące z demobilu mosty Bailey'a dostarczane do różnych miejsc na świecie, również do Polski.
   Ten w Łokaczu o nośności 10 ton pozwala znakomicie skracać drogę z Krzyża do leżących na przeciwległym brzegu Drawin. Droga jest co prawda brukowana ale pozwala zaoszczędzić wg. mojej oceny ok. 10 km.


  W samym centrum Drawin przy skrzyżowaniu z drogą do Lubiewa wznosi piaszczyste wzgórze z ruinami poniemieckiego bunkra należącego do systemu umocnień Wału Pomorskiego. Ruiny takich bunkrów rozsiane są dosyć licznie po okolicznych lasach. Kolejny widoczny z drogi wznosi się przy wjeździe do Przeborowa.


   W Przeborowie skończył się asfalt, a w drogi gruntowe przy takim przesuszeniu piasków nie ośmieliłem się zapuszczać . Zawróciłem do Drezdenka.
   Ciekawostką Przeborowa jest znajdujący się w katastrofalnym stanie XVIII wieczny kościół. Zbudowana z pruskiego muru świątynia była użytkowana podobno jeszcze do lat sześćdziesiątych. Popadający w coraz gorszy stan techniczny został w końcu całkowicie zamknięty a wyposażenie przeniesiono do innych kościołów i muzeów. Z względów bezpieczeństwa teren wokół świątyni jest ogrodzony. W krzakach otaczających budowlę zachowała się jednak dzwonnica z dzwonem. Żywot zabytku pewnie niedługo zakończy któryś z większych huraganów.


  Wracając do Drezdenka obok wspomnianego wcześniej bunkra skusiłem się na sugestię drogowskazu mówiącego że skręcając w kierunku Lubiewa będę miał tylko 9 km jazdy. Może rzeczywiście jest to jakiś skrót ale tuż za przejazdem kolejowym w widocznej perspektywie drogi widnieje piaszczysta górka. Nawet nie podchodziłem do próby forsowania, zawróciłem. Od tej chwili rozpocząłem odwrót dobrze znanymi drogami do Bielic, Drezdenka i w końcu do Skwierzyny.


    Dalsze odwiedziny tamtych okolic muszę odłożyć na okres powakacyjny.



Pokaż trasę GPS

   Wyjazd był naprawdę po literaturę, ale po odbiorze książki wydawało mi się że natychmiastowy powrót będzie zbyt łatwym zakończeniem wycieczki. Pociągnąłem dalej do Bukowca, aby przez Szumiącą, Kaławę i Boryszyn wydostać się z drugiej strony Międzyrzecza i wrócić przez Bledzew do domu.

Pokaż trasę GPS

   Już kilka razy  w tym roku jadąc z Krzyża przez Drawsko chciałem sobie skrócić drogę do domu korzystając z drogi z Rąpina do Gościmia. Coś słyszałem że taka droga istnieje ale pewności nie miałem więc nie ryzykowałem. Dziś sprawdziłem jak to wygląda w rzeczywistości. Zatem naprawdę jest tam nowiutka, zaledwie półroczna droga, trochę wąska i kręta ale o znakomitej nawierzchni. Tablica w Gościmiu informuje że jest to droga powiatowa nr 1363F i została sfinansowana niemal w całości z środków nadleśnictwa Karwin.
  Pewnie w najbliższym czasie będzie okazja skorzystać.
  Przy okazji tej wyprawy zwiadowczej padło kolejne 100 km. Zdjęć dziś nie było.

Pokaż trasę GPS

   Przyszło mi niemal cały weekend spędzić w Poznaniu. Dopiero dziś po pracy mogłem sobie pozwolić na rowerek. Trasa niewymyślna, dobrana pod kątem małego ruchu, stąd wcięcie w zakole Warty do Borku. W Gorzowie również nie zapuszczałem się w bardziej wymagające rejony, przejazd przez Most Staromiejski, Bulwar Wschodni, Teatralną i opuszczam śródmieście wjeżdżając w Warszawską.


   Powrót trasą nad Wartą przez Czechów i Santok. Coś tam obiło mi się o uszy że powstaje ścieżka rowerowa z Santoka do Polichna (2 kilometry niebezpiecznej dla cyklistów drogi) i byłem jej ciekaw. Szczerze mówiąc oprócz jakichś palików w Polichnie wbitych przez geodetów nic nie zauważyłem. Może to jeszcze zbyt wczesny etap?

Pokaż trasę GPS

   Dawno, może nawet więcej niż rok nie byłem na Górze Trębacza chociaż przez sam Zielomyśl przejeżdżałem w tym czasie kilkakrotnie. Dziś czytałem na blogu Robaka o wizycie na wieży widokowej nad jeziorem Chłop w Pszczewie. Wieża na Górze Trębacza, nad jeziorem Chłop i w Świechocinie pochodzą z tego samego okresu i tej samej serii. Z wszystkich trzech uważam że ta w Zielomyślu jest najbardziej udana. Wieża stoi na szczycie wzgórza, platforma widokowa sterczy wysoko nad koronami drzew, wokół roztacza się widok w promieniu kilku, a nawet kilkunastu kilometrów.

  Przy okazji zobaczyłem jak postępuje przebudowa drogi w Lubikowie. Roboty drogowe wymusiły chyba wzmożony ruch drogą gruntową do Szarcza. Droga ta zawsze była twarda, ale nie dziś, dziś jest pasem przemielonego piachu. Nie było wyjścia trzeba było zsiąść z siodełka i przepchać się aż do Lubikowa. Dobrze że tylko na odcinku kilkuset metrów. Lubikowo rozkopane w wszystkich możliwych kierunkach.
  Podobnie jak droga do Szarcza wygląda droga z Rokitna do Twierdzielewa, już po przejechaniu kilkuset metrów zacząłem marzyć o jej końcu i żałować że nie zawróciłem.
  
Pokaż trasę GPS

  Piknikowy, rowerowy wypad z znajomymi nad Obrę, na Lisią Polanę. 

Pokaż trasę GPS