To był rekonesans w lasach międzyrzeckich przed weekendowym wypadem na jagody. Pojechałem sprawdzić czy jest sens wyjazdu do poznanych przed laty jagodników. Ostatni raz byłem tam w tym celu kilkanaście lat temu. Okazuje się że jagody są i może się coś nazbiera jeżeli małżonka zdecyduje się na towarzyszenie. Sam nie mam cierpliwości na żmudne, samotne zbieranie tych drobinek.    
   Na koniec zajrzałem nad Lubikowskie odwiedzić kolegę który ma tam swoją budkę i w pogodne dni zazwyczaj spędza w niej lato. Była pogawędka przy kawie, pożegnanie i powrót do domu.

    Z braku lepszego pomysłu tradycyjna trasa przez Popowo, Zemsko i Stary Dworek, jedyna na której w najbliższej okolicy można wykręcić w miarę sensowną zamkniętą pętelkę

   Wycieczka do Santoka pod wieżę widokową. Okazją była chęć sprawdzenia jak został ułatwiony turystom dostęp do punktu widokowego na wzgórzu, dotychczas bowiem prowadziła tam dzika ścieżka przez krzaki i ktoś zamiejscowy miał poważny problem aby trafić pod wieżę. W ostatnim czasie wybudowano schody z granitowej kostki, wiatę i punkt widokowy. Pięknie i wygodnie chociaż wciągnięcie roweru kilkadziesiąt metrów ponad poziom drogi po schodach kosztuje nieco wysiłku
  Co do samej wieży, wieża o wysokości 15 m. wznosi się na Wzgórzu Zamkowym wyniesionym na 70 m nad poziom rzeki. W latach 1932-1934 w Santoku prowadzone były wykopaliska mające udowodnić niemieckość tych ziem. Fakt ten wykorzystał  ówczesny starosta landsberski, zagorzały nazista Hans Faust i zlecił Erichowi Heckelowi zaprojektowanie wieży w stylu średniowiecznym, która miała nawiązywać do średniowiecznego zamku stojącego na tym wzgórzu w XIV wieku. Zamek ten początkowo należał do Joannitów a od 1402 r. do Krzyżaków. 
  Wieża oddana do użytku w lipcu 1935 r. stała się odtąd miejscem zlotów nazistowskich organizacji. Początkowo pełniła również funkcje muzealne, min. były tam przechowywane w gablotach szkielety czterech wojów znalezione podczas prac archeologicznych.  Obecnie jest własnością prywatną ale właściciel pozwala turystom korzystać z terenu pod warunkiem że swoim zachowaniem uszanują ten fakt.
  Powrót już po płaskim, początkowo drogą prywatną właściciela wieży do Gralewa, dalej do Janczewa, zjazd na dno doliny jarem poprzez Górki i przez Santok do domu.
  Kolega z którym odbyłem dzisiejszą ekskursję zainteresował się leżącym na przeciwległym brzegu Warty grodziskiem, no to będzie miał wspólną wycieczkę do Borka i przez Santockie Zakole na teren pierwotnego grodu. Muszę tu wspomnieć że do XVIII wieku gród leżał w widłach Warty i Noteci. Po powodzi w 1751 roku Warta zmieniła koryto pozostawiając grodzisko na swoim lewym brzegu natomiast mieszkańcy przenieśli się na prawy wyższy brzeg rzeki. 
  

   Luka w opadach pozwoliła wyskoczyć do Świniar. Ciekawiły mnie skutki ubiegłotygodniowej wichury która szczególnie dotknęła nową drogę rowerową. Jakoś nie ma ona szczęścia do gładkiego startu w życie, zaledwie kilka dni po jej otwarciu z pobliskiej jezdni wypadł samochód i dachował na środku ścieżki, tydzień później wichura zwaliła i pochyliła kilkadziesiąt drzew w bezpośrednim sąsiedztwie drogi. Dziś zagrożenie już usunięto, powalone drzewa ścięto, trwa porządkowanie otoczenia.
  Z pozostałych zjawisk atmosferycznych muszę wspomnieć o porywistym wietrze. Sprzyjał dla jazdy do Świniar, ale to co zyskałem na jeździe tam niestety musiałem oddać na powrocie 😊.

    W przerwie między opadami tradycyjna runda przez Stary Dworek, Zemsko i Popowo. Niestety w tej pauzie nie wyrobiłem się z powrotem pod dach, ostatnie 500 metrów w kapuśniaczku 😊 

    Na pożegnanie z Poznaniem kilka kilometrów w okolicy Ławicy i Marcelina.

  Dziś wypusciłem się do Lasku Marcelińskiego. Jest tam stosunkowo niedaleko z Woli i nie trzeba się zapuszczać w wielkomiejską dzunglę.  Sam lasek już kilka lat temu przemierzyłem, nic się nie zmienił. Dróżķi nadal przyjemne dla rowerów.
  Korzystając z okazji zamierzałem zobaczyć dwór w Marcelinie. Okazało się to niemożliwe. Dwór wprawdzie istnieje ale na terenie zamkniętym należącym do Uniwersytetu Przyrodniczego  i jedyne co można zobaczyć zza ogrodzenia to drzewa. Zajrzałem jednak za bramę Folwarku Edwardowo, teren prywatny ale nie zamierzałem naruszać spokoju właściciela. Interesował mnie dworek właścicieli. Podobno po roku 1945 był siedzibą dowództwa pułku lotniczego na Ławicy i nadal dysponuje nim Agencja Mienia Wojskowego. Dworek opuszczony i zarośnięty krzaczorami ale wygląda na to że jest w zupełnie przyzwoitym stanie.

    Mój pobyt w Poznaniu nieco się przedłużył,  czasu może starczy jeszcze na dwie krótkie wycieczki w okolicy Woli. Dzisiaj przejechałem Bukowską do granic miasta, powrót przez Przeźmierowo, Baranowo, Kiekrz i doliną Bogdanki.
   

  Doliną Bogdanki. Wieczorem dla relaksu. Kierunek nad Bogdankę z dwóch powodów,  po pierwsze bo blisko z Woli, a po drugie że jest tam masa dróżek nad wodą i wśród drzew.