Nad Jezioro Racze robiłem podejście 10 dni temu, wówczas odpuściłem w Santoku, dziś nic nie stało na przeszkodzie aby zrobić powtórkę.
    Trochę uleciała mi z pamięci droga z której korzystałem kilka lat temu, w efekcie wjechałem w pierwszą lepszą, która okazała się później strzałem w dziesiątkę. Wprawdzie po kilku kilometrach dopadły mnie wątpliwości, tak czy siak nie zamierzałem już zawracać. Sprawę rozstrzygnęło widoczne z skrzyżowania dróg wyschnięte koryto rzeczki Łącznej odprowadzającej kiedyś wody z Raczego do Polki a później w efekcie do Noteci. Możliwe że wiosną jest w niej trochę wody, dziś było tylko suche dno, a kiedyś w jej dolnym biegu funkcjonowały na niej dwa młyny wodne.
   Samo jeziorko mnie rozczarowało, za poprzednim razem byłem nim zauroczony. Może jakieś znaczenie miała pora roku.
   Powrót przez Gralewo Santok i Puszczą Notecką do Świniar. Z Świniar drogą rowerową.

    Długo wahałem się nad wyborem kierunku dzisiejszego wyjazdu. Miało być minimum 20 km i w miarę możliwości bez powtarzania drogi.
   Zadecydował wiatr, zgonił mnie z otwartych pól do lasu nad Obrą na tzw. Szlak Bobrów. Żeby uzyskać założone minimum dołożyłem do dystansu drogę techniczną przy obwodnicy.

   Dziś wyskoczyłem tylko na chwilę na drogę do Świniar. Jak to w listopadzie wszędzie szaro i ponuro z tendencją do mżawki.


   W jednym z najbardziej obskurnych narożników naszego rynku stoi jedna z najstarszych ocalałych z pożogi wojennej kamieniczka w Skwierzynie. Pochodzi z 1856 r., zbudował ją bogaty niemiecki kupiec w stylu neobarokowym. Niewielka parterowa kamienica z mieszkalnym poddaszem, trafiła w 1910 r. w ręce miejscowego zegarmistrza. Później stała się własnością piekarza, który miał tutaj swój zakład i sklep. Po II wojnie światowej nadal funkcjonowała w nim piekarnia PSS Społem. Od 1980 r. ma te niej siedzibę Cech Rzemiosł. Stan po remoncie elewacji w 2001 r.

   Zasadnicza część dzisiejszych miejskich uroczystości miała rozpocząć się po 16-tej więc nic nie stało na przeszkodzie żeby skorzystać przed obiadem z sympatycznej, jak na listopad, pogody.
  Intuicja podpowiadała mi żeby nie nastawiać się na więcej niż 20 km, no i nie pomyliła się. Na 21 kilometrze złapałem laczka i ostatnie kilkaset metrów pokonałem z buta.
  Trasa którą wykorzystuję sporadycznie, drogami  polnymi przy Międzyrzeckiej i nad S-ką do Zemska,  powrót szosą. Ryzykowałem czy nie przedłużyć jej do Starego Dworku ale Bóg ustrzegł. Czasem trzeba wierzyć przeczuciom 😊.

   W 1794 wybuchł w Skwierzynie wielki pożar, wskutek którego spłonął średniowieczny kościół parafialny oraz inne zabudowania kościelne, ocalała jednak plebania. Władze pruskie, które przed niespełna rokiem zajęły Skwierzynę podczas II rozbioru Polski, otaksowały szkody kościelne na sumę pięciu tysięcy talarów, ale nie wypłaciły parafii żadnego odszkodowania, zażądały natomiast uiszczania podatków, i to niemałych. Zapieczętowały kościół, z którego ostały się grożące zawaleniem mury i chyba także sklepienie lub strop, spłonął natomiast dach. Stan taki trwał niemal ćwierć wieku bowiem prowizorycznie odbudowany został dopiero po zakończeniu wojen napoleońskich w latach 1817-20, następnie gruntownie przebudowany w latach 1861-63  w kształcie zachowanym do dnia dzisiejszego.
  Nawiasem mówiąc,  wskutek działań wojennych i dokonywanych przez Rosjan celowych podpaleń, grabieży i dewastacji mienia, miasto zostało zniszczone prawie w 60%. Nieliczne ocalałe budynki publiczne zawdzięczają to tylko temu że korzystali z nich Sowieci np. kościół służył jako magazyn zrabowanego mienia, szkoły jako szpitale frontowe.

   Wyjazd do Międzyrzecza po wyniki badań. Powrót przez Kalsko, później kilometry leśnych dróg nad jeziorem Rokitno aż do Chełmska. Chełmsko już w odświętnych barwach. Na tle innych miejscowości oprócz bogactwa flag wyróżnia się kilkusetmetrowymi taśmami w barwach narodowych przymocowanych do ogrodzeń wzdłuż ulicy.
   Wyjazd w ponurej, szarej scenerii. Termometr cały czas wskazywał -1°C, myślę że trochę zaniżał, ale i to wystarczyło żeby zmarznąć pomimo zimowych rękawic i ocieplonych butów.

    Przy dzisiejszym zamgleniu aby nie kusić losu wałęsałem się wśród lasów. Chyba po raz pierwszy w tym sezonie jeździłem przy temperaturze powietrza poniżej zera.
   Jutro mam potrzebę wypadu do Międzyrzecza, trzeba będzie na wyjazd wyciągnąć cieplejsze buty i rękawice.

   Poranne mgły nie zachęcały do jazdy szosami, na Puszczę Notecką zaś nie miałem ochoty. Optymalny kierunek to Przytoczna przez Krasne Dłusko. 
   Trasa przebiegała przez Krasne Dłusko, Nową Niedrzwicę, Rokitno, Kalsko. Od Kalska powrót lokalnymi drogami gruntowymi do Twierdzielewa i szosą do Chełmska.
   Drogi w Kalsku i do Twierdzielewa w przebudowie. Na bardzo długich odcinkach wprowadzono ruch wahadłowy sterowany światłami. O ile w Kalsku wahadło dało się częściowo ominąć nowo budowanym chodnikiem, to już w Twierdzielewie nie było zmiłuj się trzeba było swoje odczekać.

   Życie jak zwykle rozmija się z teorią. Z szacunków popartych obliczeniami wynikało że cztery godziny powinny starczyć na odwiedzenie okolic jeziora Raczego w gminie Santok. Miejsce nie jest mi całkowicie  obce, bywałem tam  już kilka razy przy różnych okazjach. 
  Dziś poszczuł mnie na ten kierunek kilkuminutowy filmik obejrzany na YouTube.  Byłaby to wyprawa na plus minus 65-70 km. Teoria sobie, a życie to weryfikuje. W Santoku poczułem że braknie mi jakieś 1,5 godziny które zmarudziłem wcześniej na bezdrożach w Puszczy Noteckiej.
  Wobec tego pokręciłem się trochę po Santoku i zawróciłem do domu.

    Cel wyjazdu i sam wyjazd prosty jak jego ślad na mapie. Celem była otwarta w ubiegłym tygodniu droga dla rowerów z Krzeszyc do Grabów. Aby ją zobaczyć musiałem pokonać niemal 30 km drogami krajowymi 24 i 22. Droga 24 z umiarkowanym ruchem, chociaż dziś w związku z wypadkiem na S-3 zakorkowana do węzła w Ociosnej. Dawki adrenaliny jak zwykle dostarcza niemal 10 km na drodze 22.
   Sama droga dla rowerów poprowadzona po dawnym torowisku kolejowym jest piękną sprawą, pozwala na pełny relaks przy ruchliwej drodze. Marzeniem byłoby gdyby została pociągnięta dalej do Kołczyna, a nawet do samej Rudnicy, nie wspominając o Gorzowie. Dziś w lokalnych wiadomościach słyszałem wypowiedź wójta Deszczna który informował że rozważana jest możliwość budowy drogi dla rowerów po części torowiska leżącego na terenie ich gminy, więc jakaś nadzieja na to istnieje. Żałuję że nie doczekam aż te nowo budowane drogi połączą się w jakąś spójną sieć. 
   Pewnym mankamentem jest brak jakiegokolwiek oznaczenia o początku drogi na szosach z obydwu stron więc jest jakby utajniona. Ale to być może można złożyć na karb tego że po prostu nie zdążono postawić znaków.
   Pogoda na wycieczkę wyśmienita.

   O szarej godzinie wypuściłem się na drogę rowerową do Świniar. Wracałem już w głębokich ciemnościach po zmroku. Temperatura jeszcze w miarę komfortowa ale skończyły się już przedwieczorne spacery rowerowe poza miasto. Jedyny cyklista to napotkany na półmetku szosowiec.