Popołudniowa przejażdżka bez wcześniejszych planów. Przynajmniej trzykrotnie w sposób przypadkowy zmieniałem kierunki. Po raz pierwszy w Murzynowie zbaczając do Puszczy, po raz drugi w środku lasu wybierając kierunek na Jezierce, i po raz trzeci na rozjeździe zjeżdżając z drogi do Skwierzyny w kierunku Świniar.
  Ogólnie oprócz przyjemności z jazdy nic ciekawego.

  Dzień wyraźnie nie sprzyjał jazdom rowerowym. Wieczorem wypatrzyłem niewielką lukę pomiędzy kolejnymi falami dżdżu i wyskoczyłem zobaczyć co dzieje się na budowie ddr-ki do Murzynowa.
  Kilka dni temu w lokalnej telewizji widziałem migawkę na której równiarka plantowała trasę pod nowy szlak, chciałem zobaczyć jak to wygląda w lesie. Dosłownie w lesie, bowiem dawna linia kolejowa do Krzyża niemal w całości prowadziła po obrzeżach Puszczy Noteckiej. W miejscu gdzie przecina się z drogą pożarową równiarka rzeczywiście pracowała. 
  Po opuszczaniu lasu dla przyzwoitości zaliczyłem jeszcze Świniary i tu na powrocie skończyło mi się okienko pogodowe. Dobrze że na trasie zbudowano pięć wiat, było gdzie przeczekać 😊. 

   Wyprawa do Nowej Niedrzwicy po pomidory. Ekspresowo tam i z powrotem. 

   Po południu miało padać, co zresztą akurat ma miejsce. Ruszyłem za Obrę, zamierzałem pojeździć po lasach ciągnących się pod Lubniewice. Początkowo myślałem o okolicach rezerwatu Janie a ostatecznie przypadkowo znalazłem się na obrzeżach Glisna.
   Kilka kilometrów od najbliższych siedzib ludzkich ongiś była osada i leśniczówka Roterhirsch (w czasach Wielkiego Księstwa Poznańskiego chyba wymieniana jako Płowy Jeleń), na mapach topograficznych oznaczona jako Spalona Leśniczówka, miejsce przy wyprawach w tamtym kierunku ważne z powodu węzła dróg. Rzut monetą zadecydował, ruszyłem do Pniewa, opuszczonej wioski w pobliżu Osiecka. W niesprecyzowanych planach na dalszą drogę zamajaczył Dębowiec, wszystko za lasami. Zatem przez Osiecko ruszyłem w kompleks lasów ciągnących się w kierunku Dębowca, Glisna i Nowej Wsi. 
   Starałem trzymać się dróg przejezdnych i ogólnego kierunku na Dębowiec jednak coś poszło nie tak, znalazłem się na polach pod Glisnem. W Gliśnie wybrałem kierunek brukiem do Nowej Wsi, ale skróciłem trasę leśną drogą pożarową nr 15. W ten sposób ostatecznie z marszruty wypadł Dębowiec.  Od leśniczówki w Nowej Wsi przez Sokolą Dąbrowę i Bledzew jazda prosto do domu.
   Kilka minut po powrocie rozpadało się na dobre.

   Wieczorne Świniary po raz n-ty. Skoro chodzi o rowerowy spacerek nie ma sensu wypuszczać się na inną trasę niż do Świniar. Ma ona również walory towarzyskie, niemal zawsze można natknąć się na jakiegoś znajomego. Dziś byłem chyba ostatni na ddr-ce, jadąc tam spotykałem jeszcze wracających natomiast na powrocie były już zupełne pustki. Po deszczu się ochłodziło, wczoraj skwar a dziś w samej koszulce zmarzłem.

    Trasa podobna do wczorajszej ale dziś miałem do zmroku do dyspozycji dodatkową godzinę. Ta godzina starczyła na dotarcie do Skrzynicy i powrót wałami warciańskimi z Nowego Dworu do przepompowni w Świniarach.
    Od dłuższego czasu wybieram się na poszukiwanie siedlisk po Nadziejewkach, dziś też pierwotnie miałem taki zamiar. Wiem gdzie leżały ale poza cmentarzem jakoś nie udało się nigdy nie natrafić na ślady zagród. Była to rozproszona puszczańska wioska, stąd teren jest dosyć rozległy. Nadziejewki wymarły w naturalny sposób, potomkowie mieszkańców rozproszyli się po świecie. Część mieszka w pobliskim Krobielewku, od nich wiem że zachowały się resztki sadów, silosy i fundamenty budynków ich przodków. Z Skrzynicy jest tam niecałe 2 km ale z oczywistych powodów poszukiwanie Nadziejewek zostało na inny wyjazd.
   

    Dopiero wieczorem wyskoczyłem do Świniar, wcześniej zawsze stawało coś na przeszkodzie. Ze względu na porę dnia nie było sensu szukać przygód na innych kierunkach.  Zdjęcia robione o szarówce zatem światło pozostawiało wiele do życzenia.

     Wyjazd do Nowej Niedrzwicy po pomidory prosto z pola. Podobno renomowane, opinia pochodzi z Gorzowa. Zobaczymy. Do Niedrzwicy jest niedaleko więc można sprawdzić. Dziś w ofercie było chyba z pięć gatunków, wybór zdecydowanie większy niż w sąsiedniej Przytocznej. Na oko wybrałem podłużne, podobne do tych które kupowała żona od obwoźnego handlarza warzywami.
   

   Przejeżdżałem obok. Podczas budowy drogi S-3 w okolicy powstało wiele lokalnych wyrobisk z których pobierano materiał do budowy nasypów, jedno z nich powstało obok stacji w Chełmicku (stacja Rokitno). Po zakończeniu robót dno wykopu zalała woda i chyba na tym skończyły się pomysły co do jego zagospodarowania. Z czasem pewnie zarośnie jako lokalne bagno.

     Poranna porcja ruchu przez Zemsko i Stary Dworek. Tym razem dla przerwania monotonii ominąłem Popowo jadąc przez las.
     Pola stają się coraz bardziej puste, czuć już zbliżającą się jesień.
    

    Naszła mnie ochota na włóczęgę po krzakach przy pasie drogowym S-3 do schronu Pz.W.877. Zostało mi to po dawnych zainteresowaniach obiektami MRU.
    Na co dzień nie mam ochoty na ten kierunek chociaż miejsce leży o rzut beretem od domu i dawnej trójki ponieważ do ruin i pola fortecznego prowadzi bardzo stromy podjazd, ale najgorsza jest nie stromizna a piach do kostek. Dziś jednak musiałem się trzymać blisko domu stąd taki  wybór
   Schron leżał tuż obok pasa drogowego trasy S-3. Kiedyś towarzyszył mu, chroniący podejścia mały schron dla karabinu maszynowego typu "Tobruk" (Ringstand RS58c). Leżał w osi budowanej kilkanaście lat temu drogi S-3, podczas robót ziemnych został wydobyty i przewieziony w całości do muzeum MRU w Pniewie. Z ruin schronu jest doskonały widok na biegnącą u podnóża pagórka trasę S-3 i w dalekiej perspektywie na dachy LO w Skwierzynie oraz Chełmską Górę. Bliską perspektywę czyli dolinę Warty w rejonie Rakowa dziś zasłania las. Rzecz jasna wtedy w latach trzydziestych ubiegłego wieku jeszcze nikomu nie śniło się że na jego przedpolu zostanie zbudowana kiedyś trasa szybkiego ruchu.
    Ten jednopoziomowy schron wraz z pobliskim bliźniaczym Pz.W.876 powstały już w schyłkowym okresie budowy MRU kiedy zaczynała się zmieniać się doktryna wojenna Niemiec, w przypadku wojny z Francją przestano obawiać się zagrożenia ze strony Polski. Zaczęto natomiast stawiać na ofensywne wojska pancerne, poza tym zmieniały się metody wojowania. Uznano że nie ma już sensu ładować środków w rozbudowane panzerwerki, na rzecz mniejszych, rozproszonych, a zaoszczędzone fundusze przeznaczyć na czołgi.
   Znajdują się one na północ od schronu Pz.W.875. broniącego ważnego skrzyżowania na szosie Skwierzyna-Kostrzyn-Gorzów i zapewne miały go uzupełniać oraz chronić podejść od strony doliny Warty.
    Schron Pz.W.877 jest ostatnim większym skrajnym bunkrem na północnym odcinku MRU. Bardziej na północ znajdowało się już tylko kilka małych jednosektorowych schronów w warciańskich wałach przeciwpowodziowych. 
   Oba schrony uzbrojone były w po dwa karabiny maszynowe w kopułach, broni ppanc dla nich nie przewidziano. Załogi schronów liczyły po ok. 20 ludzi, z czego jedną połowę stanowiła obsługa uzbrojenia bunkra, a drugą drużyna wypadowa obsadzająca pobliskie okopy. Obydwa schrony zostały wysadzone, wybuchy odrzuciły stropy natomiast skruszone ściany uległy odchyleniu na zewnątrz.
    Po ruinach zostało jeszcze trochę czasu więc dla przyzwoitości, żeby uzyskać wynik przynajmniej 20-kilometrowy przejechałem przez Stary Dworek.



http://jorg.bikestats.pl/2230129,Lasy-skwierzynski...