Analizując rano czas jaki miałem do dyspozycji i zasięg który wchodził przy tym pod uwagę doszedłem do wniosku że zdążę do Zielomyśla pod wieżę widokową na Górze Trębacza
    Góra Trębacza to stożkowaty pagór o wysokości 97,3 m n.p.m. leżący na granicy Pszczewskiego Parku Krajobrazowego wystający ponad okoliczne pofałdowania i rozległą równinę ciągnącą się w kierunku Pszczewa. Jedenaście lat temu gmina zbudowała na szczycie 19 metrową wieżę widokową. Rozciąga się z niej rozległa panorama okolicy - widok na lasy, pola i urozmaiconą polodowcową rzeźbę terenu.  
    Góra według legendy swoją nazwę zawdzięcza szwedzkiemu trębaczowi który z jej szczytu, zanim zginął od polskiej kuli, zaalarmował swoich towarzyszy o zbilżających się Polakach. W legendzie może być ziarno prawdy ponieważ w okolicy Pszczewa w czasach potopu szwedzkiego (1655-1660) miały miejsce potyczki Szwedów wspieranych przez miejscowych luteran z ich katolickimi sąsiadami. Historia wspomina o spaleniu przez Szwedów Pszczewa po wcześniejszym spaleniu kościoła i plebanii wraz z miejscowym księdzem. Na stosie skończyli również proboszcz i wikary z pobliskiego Trzciela. Należałoby przy okazji wspomnieć o epizodzie obrony kościoła w nieodległej Kamionnej zaatakowanego przez Szwedów i ich luterańskich sojuszników. Obroną dowodziła wtedy katoliczka Barbara Bnińska (Berezianka) z Chalina która do końca wojny polsko-szwedzkiej najeżdżała i paliła majątki swoich protestanckich sąsiadów wspierających najeźdźców. O wcześniejszych losach Barbary wspominałem ongiś przy okazji wycieczki do Sierakowa. Nawiasem mówiąc Barbara tuż po zakończeniu wojny z Szwedami zginęła wraz z mężem z ręki własnego syna podczas jakichś sporów majątkowych.
   Jadąc do Zielomyśla zaryzykowałem jazdę zatłoczoną drogą krajową 24. Mimo obaw dziś kierowcy TIR-ów zachowywali się bardzo grzecznie. Odetchnąłem dopiero po 20 km. w Wierzbnie, a od Brzeźna na polnych drogach miałem już pełny relaks. Powrót z wieży polnymi drogą do Lubikowa i klasycznie przez Rokitno i Chełmsko.  

    Rano wyskoczyłem na grzyby. Grzybobranie zakończone umiarkowanym sukcesem ale okupione zakwasami. Tak, tak, moje nogi nie przywykły do pokonywania dłuższych dystansów po krzakach.

   Wczoraj znajomi przypomnieli mi o istnieniu Mostu Bieruta, grodziska Grądzkie i Heidemuhle. Skorzystałem z pogody i wolnego czasu aby  sobie odświeżyć trasę.
   Jadąc do Mostu Bieruta wypróbowałem drogi pożarowe z których do tej pory nie korzystałem. Okazały się zupełnie przyzwoite o ile nie zmasakrują ich maszyny leśne. Za mostem podjechałem na rozlewiska Obry i pod grodzisko Grądzkie
   Pnącza na Heidemuhle częściowo zmieniają już kolory, niedługo będzie tam baśniowa sceneria. Efekt trochę psuje nowe pokolenie drzew które wyrasta na dnie lasu. 
   Przed opuszczeniem lasu połaziłem jeszcze za grzybami. Tam w tym temacie również jest posucha. Powrót przez Bledzew Zemsko i Stary Dworek.

   Niedzielny poobiedni  wyjazd z żoną do Świniar. Oczywiście ściśle trasą ddr-ki. Nie dała się namówić na żaden inny szlak cokolwiek pachnący szutrem. Jeżdżąc samotnie nie jestem demonem szybkości ale dziś tempo było ślimacze.
   Więc przejażdżka była po płaskim, gładkim i powoli.

   Podczas wczorajszego wypadu do lasu na dalekich przedpolach Grupy Warownej Ludendorff natknąłem się na kilka kozaków i podgrzybków. Dziś ruszyłem nieco wcześniej sprawdzić czy przypadkiem nie natrafiłem na "tegoroczny wysyp grzybów". Rzeczywiście znalazłem kilkadziesiąt podgrzybków i kozaków, plus dwa robaczywe prawdziwki. Wszystkie na szczycie pagórka zrytego w wszystkich kierunkach przez osiemdziesięcioletnie okopy. Poza tym pustki, to jednak nie był wysyp.
   Miejsce po którym łaziłem leży na paśmie podłużnych pagórków leżących jakieś pół kilometra na wschód od zespołu bunkrów GW Ludendorff. Z szczytu rozciąga się widok na leżącą poniżej szosę i poprzeczną leśną drogę prowadzącą do Ludka. Miejsce wymarzone do obrony podejść do GW i jako takie zostało zryte fortyfikacjami polowymi z stanowiskami dla karabinów maszynowych. Leśnikom rowy nie przeszkadzały więc zachowały się w niezłym stanie. W lutym 1945 Wehrmacht już nie miał kim, bądź nie zdążył ich obsadzić i okazały się niepotrzebne a sama Grupa Warowna została zdobyta przez Rosjan po krótkiej walce.
   Podejmowałem jeszcze głębiej w lesie próby odszukania jakichś grzybów, zresztą z marnymi wynikami. Do domu wróciłem przez Trzebiszewo i Rakowo.

     Wyskoczyłem po Teleekspresie na godzinę do lasu przy północnym węźle obwodnicy.
     W sposób zauważalny ubywa dnia, wśród drzew już o osiemnastej zrobiło się szaro. Do zmroku jeszcze zostało trochę czasu ale bez słońca las stracił całkowicie swój urok. Do domu wróciłem drogą obok leśniczówki przy Lisiej Polanie

    Wszelkie wyjazdy po pomidory, śliwki i na grzyby nie wchodzą na razie w grę. Gdzieś trzeba się jednak ruszyć, przypomniałem sobie o zaproszeniu na kawę do Krobielewka. Skądinąd wiem że pani domu do końca tygodnia jest na urlopie zatem kierunek Krobielewko.  Zaproszenie było sprzed kilku miesięcy, pozostało jeszcze sprawdzić czy nadal jest aktualne i w drogę.
    Połowa trasy to droga rowerowa do Świniar, od Świniar jest trochę trudniej. Na odcinku niemal 3 km do Nowego Dworu zachowano zabytkowy bruk z początku XX wieku. Bruk jak na swój wiek i codzienną eksploatację zachowany znakomicie ale jazda po nim nie należy do szczególnych przyjemności. Dobrze że z jednej strony zbudowano szutrowe pobocze. Przez walory tego pobocza wracając Krobielewka zdecydowałem się na ruch lewostronny.
    W Świniarach i Krobielewku zachowały się jeszcze słomiane dekoracje po dożynkowe.
    W Skrzynicy przy wlocie na prywatną drogę czuwa wąsaty osobnik z koszem warzyw i butelką. W pierwszym odruchu pomyślałem że pilnuje prywatności, jednak po zastanowieniu jestem skłonny sądzić że on zaprasza do skorzystania z gościny ale nie ręczy za skutki stąd ostrzeżenie że "wjeżdżasz na własną odpowiedzialność" 😊.
     Kilkanaście kilometrów z dzisiejszego wyjazdu to już całkowicie odrębna sprawa ale czasowo się z nim łączy i potraktowałem je jako jeden wyjazd.
   

   Wyjazd po zaopatrzenie. Na początek po pomidory do gospodarza w Nowej Niedrzwicy. Z Nowej Niedrzwicy na przełaj do Twierdzielewa po śliwki. Było sporo jazdy przez pola i lasy.
   Lato skończyło się zaledwie tydzień temu a jesień już się spieszy z swoimi kolorami.

   Późnym popołudniem wyskoczyłem do lasu za Starym Dworkiem. I bynajmniej nie chodziło o grzybobranie, wiadomo że grzybów nie ma. Miałem ochotę pojeździć po tamtejszych dróżkach.
   A pozostając przy temacie grzybów, trafił się jeden podgrzybek i jeden kozak nie licząc robaczywych i wysuszonych kań.

   W poniedziałkowy poranek zazwyczaj wychodzą wszystkie niezałatwione sprawy z poprzedniego tygodnia. Do uładzenia nie wymagają jakiegoś szczególnego wysiłku a co najwyżej nieco czasu. Około jedenastej byłem już wolny więc pomyślałem o wyjeździe do Puszczy na miejsca gdzie w tamtym roku zbierałem grzyby.
  Pamiętając o doświadczeniach z lasów pod Przytoczną nie liczyłem na rewelacje. Tu też susza, grzybów na lekarstwo, a te nieliczne zeschnięte na wiór. Nawet robaki nie mają się czym pożywić. Pochodziłem dwie godziny, łupem padło kilkanaście podgrzybków i wróciłem do domu. Jeżeli dobrze nie popada przez chociaż jeden dzień święta będą bez grzybów. Te opady które były do tej pory to tylko namiastka, nawet przez korony drzew nie przebijały się do ściółki.
  Spotkałem w lesie parę rodzin ale oni chyba podobnie jak ja znaleźli się tam tylko dla zabicia czasu.