Popołudniowy rajd do Międzyrzecza przez Rokitno. Powrót dawną trójką.
   


Pokaż trasę GPS

    Pięćdziesiąt kilometrów z wiszącą w powietrzu burzą. Zaczęło padać w chwili kiedy dopadłem drzwi domu i chyba nawet zagrzmiało. Skończyło się zanim na dobre zaczęło. Niewymyślna trasa przez Dobrojewo, a na powrocie dorzuciłem Świniary.

Pokaż trasę GPS

    Kierunek wyjazdu wymuszony przez Zemsko. Po części obowiązkowej jazda dowolna drogami gruntowymi od Nowej Wsi do Głębokiego.  



Pokaż trasę GPS

      Od jakiegoś czasu chodził mi po głowie pomysł na ponowne spenetrowanie okolic jeziora Kubek a zwłaszcza jego obszaru źródliskowego i gdyby się udało odszukania Bobrowni.
      Kiedyś już tam byłem, ale zdążyłem zapomnieć w którą dróżkę skręcić w Sierakowie. Ostatecznie dotarłem do jazu obok osady Jeziorno od strony Bucharzewa.
      Kilka słów o samym jeziorze, otóż jezioro Kubek którego nazwa podobno pochodzi od imienia Jakub leży na terenie Puszczy Noteckiej kilka kilometrów na północ od Sierakowa. Położone między wysokimi wydmami podłużne, płytkie jezioro powstało w zagłębieniu utworzonym przez arktyczne wiatry które wywiały w tym miejscu piasek z polodowcowej piaszczystej pustyni jaką 10 tys. lat temu stanowiły obszary zajmowane obecnie przez Puszczę Notecką. Powstała w ten sposób niecka uległa później zalaniu wodą. Jezioro zasilane jest wodą z źródlisk znajdujących się u podnóża wydm znajdujących się na północ od akwenu. Napływającej w ten sposób wody starczało do napędzania turbiny poruszającej maszyny młyna i tartaku w Jeziornie. Właśnie w Jeziornie znajduje się tama która sztucznie utrzymuje poziom wody na obecnym poziomie. Szukając informacji o jeziorze natknąłem się na wzmiankę że w roku 1922 tama ta uległa uszkodzeniu i wody jeziora spłynęły do niżej położonego jeziora Niedziółka. Wydajność wspomnianych źródeł podobno jest na tyle duża że po odbudowie tamy napełniły one nieckę o pojemności kilku mln m³ w ciągu kilku dni. Natknąłem się na informację że pomimo zasilania jeziora przez krystalicznie czyste wody z źródlisk jakość wody w nim jest bardzo zła. Podobno winę za to ponosi nadmierne przegęszczenie ryb planktonożernych które uniemożliwia poprawę struktury ichtiofauny.
   Bobrownia to ślad po międzywojennej próbie wprowadzenia bobrów do fauny puszczańskich jezior. W latach 20-tych ubiegłego wieku bobry należały do gatunku wymierającego, szacowano że w niedostępnych bagnach naszych północno-wschodnich kresów żyło na wolności kilkanaście kolonii liczących w sumie ok. 100 osobników. Oprócz wprowadzenia prawnej ochrony gatunku próbowano zakładać sztuczne hodowle, jedną z nich była Bobrownia nad jeziorem Kubek. Inicjatorem przedsięwzięcia był znany w Wielkopolsce leśnik, myśliwy, społecznik i pisarz Władysław Janta-Połczyński. Jak sam później opisywał, powstanie Bobrowni spowodował przypadek. Ktoś obiecał mu ofiarować dwa bobry z Norwegii on zaś zanim do niego dotarły przekazał je ministerstwu rolnictwa. Janta-Połczyński został zobowiązany przez ówczesnego ministra rolnictwa do wyszukania w lasach wielkopolskich odpowiedniego miejsca na ich osiedlenie, wybór padł na jezioro Kubek. Miejsce zostało przygotowane z początkiem roku 1928. Tymczasem okazało się że obiecane bobry z Norwegii nie dotarły, a sprowadzenie ich z Polesia nie powiodło się. Wobec tego Janta-Połczyński zwrócił się do ministerstwa rolnictwa z prośbą o sfinansowanie zakupu gryzoni w Kanadzie. Dwie pary kanadyjskich bobrów dotarły do Bobrowni w listopadzie 1928 r.. dwa lata później dokupiono jeszcze dwie pary w Norwegii. Zwierzęta były bezpieczne od kłusowników i drapieżników bowiem teren był ogrodzony i pilnowany przez specjalną straż. Bobry zaczęły się rozmnażać i w roku 1934 hodowla liczyła już 19 osobników. W tymże roku 1934 z nieznanych przyczyn hodowla została zlikwidowana. Dziś na miejscu Bobrowni można odnaleźć jedynie bagnistą dolinkę z sączącą się z ogromnych wydm krystalicznie czystą wodą, zarośnięty fundament chaty i resztki tamy.
   Tak się złożyło że na dzisiejszą wycieczkę miałem narzucony reżim czasowy i starczyło go tylko na dotarcie do jeziora, a Bobrownię trzeba było odłożyć na inną okazję.



Pokaż trasę GPS

    Pętla przez Krobielewo, Goraj, Lubikowo, 60% tej trasy to drogi szutrowe.
    Ostatnio mam czas tylko na szybkie wycieczki późnym popołudniem więc brak czasu na szukanie ciekawostek, dlatego wpisy są takie lakoniczne.



Pokaż trasę GPS

    Pętla przez Lubniewice i Deszczno


Pokaż trasę GPS

    Pętla przez Wierzbno, Pszczew i Międzyrzecz. Odcinek do Wierzbna pokonałem drogą krajową 24. Nie lubię tej drogi ale ruszyłem z domu późno i korzystanie z innych szlaków zajęłoby zbyt dużo czasu.
    Jedyny odcinek drogi gruntowej to nieznany mi dotąd fragment dawnej drogi z Wierzbna do Lubikowa przez Brzeźno. 



Pokaż trasę GPS

   Miał być Międzyrzecz i powrót przez Rokitno. W Popowie zostałem zmuszony do zmiany trasy na Zemsko. Korzystając z okazji sprawdziłem przejezdność nowo zbudowanej drogi pożarowej z Bledzewa do mostka na Strudze Jeziornej, dotychczasowa pozostawiała sobą wiele do życzenia. Dalej była Gorzyca, Św. Wojciech, Międzyrzecz, Kalsko, Lubikowo i Rokitno. W sumie plan wykonany z sporą górką.



Pokaż trasę GPS

   Przed wyjazdem zakładałem wypad nad Glinik. Z rozpędu przedłużyłem do granic Gorzowa czyli do Osiedla Poznańskiego i Ciecierzyc.



Pokaż trasę GPS

   Dziś starczyło czasu na około 10 kilometrową przejażdżkę wzdłuż Obry i tradycyjne Zemsko z przyległościami. Poniżej kilka zdjęć znad rzeki i kanału fortecznego w Starym Dworku.



Pokaż trasę GPS