Naszła mnie ochota na włóczęgę po krzakach przy pasie drogowym S-3 do schronu Pz.W.877. Zostało mi to po dawnych zainteresowaniach obiektami MRU.
    Na co dzień nie mam ochoty na ten kierunek chociaż miejsce leży o rzut beretem od domu i dawnej trójki ponieważ do ruin i pola fortecznego prowadzi bardzo stromy podjazd, ale najgorsza jest nie stromizna a piach do kostek. Dziś jednak musiałem się trzymać blisko domu stąd taki  wybór
   Schron leżał tuż obok pasa drogowego trasy S-3. Kiedyś towarzyszył mu, chroniący podejścia mały schron dla karabinu maszynowego typu "Tobruk" (Ringstand RS58c). Leżał w osi budowanej kilkanaście lat temu drogi S-3, podczas robót ziemnych został wydobyty i przewieziony w całości do muzeum MRU w Pniewie. Z ruin schronu jest doskonały widok na biegnącą u podnóża pagórka trasę S-3 i w dalekiej perspektywie na dachy LO w Skwierzynie oraz Chełmską Górę. Bliską perspektywę czyli dolinę Warty w rejonie Rakowa dziś zasłania las. Rzecz jasna wtedy w latach trzydziestych ubiegłego wieku jeszcze nikomu nie śniło się że na jego przedpolu zostanie zbudowana kiedyś trasa szybkiego ruchu.
    Ten jednopoziomowy schron wraz z pobliskim bliźniaczym Pz.W.876 powstały już w schyłkowym okresie budowy MRU kiedy zaczynała się zmieniać się doktryna wojenna Niemiec, w przypadku wojny z Francją przestano obawiać się zagrożenia ze strony Polski. Zaczęto natomiast stawiać na ofensywne wojska pancerne, poza tym zmieniały się metody wojowania. Uznano że nie ma już sensu ładować środków w rozbudowane panzerwerki, na rzecz mniejszych, rozproszonych, a zaoszczędzone fundusze przeznaczyć na czołgi.
   Znajdują się one na północ od schronu Pz.W.875. broniącego ważnego skrzyżowania na szosie Skwierzyna-Kostrzyn-Gorzów i zapewne miały go uzupełniać oraz chronić podejść od strony doliny Warty.
    Schron Pz.W.877 jest ostatnim większym skrajnym bunkrem na północnym odcinku MRU. Bardziej na północ znajdowało się już tylko kilka małych jednosektorowych schronów w warciańskich wałach przeciwpowodziowych. 
   Oba schrony uzbrojone były w po dwa karabiny maszynowe w kopułach, broni ppanc dla nich nie przewidziano. Załogi schronów liczyły po ok. 20 ludzi, z czego jedną połowę stanowiła obsługa uzbrojenia bunkra, a drugą drużyna wypadowa obsadzająca pobliskie okopy. Obydwa schrony zostały wysadzone, wybuchy odrzuciły stropy natomiast skruszone ściany uległy odchyleniu na zewnątrz.
    Po ruinach zostało jeszcze trochę czasu więc dla przyzwoitości, żeby uzyskać wynik przynajmniej 20-kilometrowy przejechałem przez Stary Dworek.



http://jorg.bikestats.pl/2230129,Lasy-skwierzynski...

    Ponownie poranne Świniary. Jakoś nie miałem apetytu na inne kierunki, a to na nich za dużo podjazdów, a to za dużo piachu, albo za duży ruch. Świniary na tym tle są bez wad 😊. Dodatkowym argumentem za Świniarami było życzenie żony, zechciała mi towarzyszyć. Zatem kolejny raz ddr-ka. Dziś poranny ruch zdominowała młodzież i seniorzy.

    Popołudniowe plany spaliły na panewce, skorzystałem z zwolnionego czasu na powtórną przejażdżkę drogą rowerową do Świniar. Wydaje się że ta droga to była trafiona inwestycja, w weekendy zamienia się w rowerową promenadę. Wyjechałem z domu tuż przed zmrokiem a jeszcze natknąłem się na ponad dwudziestu wracających cyklistów.  
    Żeby nie było zbyt monotonnie połowę drogi do Świniar przejechałem wałem powodziowym, powrót w całości ddr-ką.

    Tradycyjne Świniary jako jedna z dwóch opcji, ta druga odpadła jeszcze przed wyjściem z domu. A po powrocie dla urozmaicenia dołożyłem sobie jeszcze okolice mostu nad Obrą, kawałek szutrówki do Rakowa i na koniec aby nie zawracać do pobliskiego lasu i do szosy z Gorzowa. 
 

     Przedwczoraj zamówiłem ekologiczne ogórki w Sokolej Dąbrowie i dziś chcąc, nie chcąc trzeba było jechać je odebrać. Przeciwko samej jeździe zazwyczaj nic nie mam, warunki znakomite i te 30 km w obie strony to na jakieś dwie godzinki.
   Tak się złożyło że nie pojechałem sam, dołączył kolega i oczywiście powrót się lekko przeciągnął, chociaż to nie był nasz najlepszy wynik 😊. Kiedyś już z nim wracałem z odległego o 7 km Zemska przez oddalony o 40 km Świebodzin. Tym razem skończyło się tylko na Międzyrzeczu. 
    Do Sokolej bez kombinacji przez Zemsko i Bledzew, a dalej z ogórkami przez Nową Wieś, Templewo, Pieski, Międzyrzecz, Popowo, Zemsko i Stary Dworek. Na tej trasie jest sporo górek, a mój towarzysz jeszcze w sile wieku i dziś kosztowało mnie trochę wysiłku aby dotrzymać mu kroku, zwłaszcza na podjazdach. Niestety PESEL nie da o sobie zapomnieć. 

   ... aby tylko przejechać 20 km. Warunki do jazdy niemal idealne, no może poza wiatrem ale ten mi nie przeszkadzał a przyjemnie chłodził. 
    Cały czas wśród łąk, pól i lasów. Odwiedziłem most kolejowy na dawno zamkniętej linii do Krzyża, tej samej na której torowisku powstaje droga rowerowa. Marzyło mi się, i nie tylko mnie że zostanie może włączony do tej drogi, ale rozsądek mówił że abstrahując od tego kto jest właścicielem to  koszt jego przystosowania kilkakrotnie przewyższałby budżet na całą budowaną drogę. Dodatkowo między tym mostem a początkiem drogi jest jeszcze jeden 290-metrowy o konstrukcji blachownicowej nad terenem zalewowym.
     Reszta trasy opierała się na drogach technicznych przy S-3

   Wyjazd do Sokolej Dąbrowy po ekologiczne ogórki, niestety trochę się spóźniłem na dzisiejszy zbiór, następny w sobotę. A wyjazd wykorzystałem żeby zrobić wielką pętlę przez Nową Wieś, Templewo, Kleszczewo, Goruńsko. Za Goruńskiem skorzystałem z innej swojej stałej trasy obok Jeziora Czystego, przez Heidemuhle i Most Bieruta. Powrót od strony Międzyrzecza. W ten sposób powrót był dwukrotnie dłuższy niż odległość do Sokolej 😊.

    Temperatury jakie są każdy czuje. Można było zajechać w ciekawsze miejsca niż Świniary ale w tym upale brak chęci na większy wysiłek. 

    Pretekstem dla Przytocznej było zapotrzebowanie na pomidory i pogłoska że tamtejszy rolnik, potentat w ich produkcji rozpoczął zbiory. Trafiłem na świeży transport prosto z pola.
    Aby ominąć drogę krajową 24 sporo kilometrów zrobiłem wśród pól. Trasa w przybliżeniu : wałem powodziowym do Krasnego Dłuska, szosą do Nowej Niedrzwicy, szutrem do Przytocznej. Z Przytocznej szutrówką pod kapliczkę w polach pod Lubikowem i od Rokitna przez las do Chełmska.

     Kapliczka wśród pól na granicy Lubikowa i Rokitna związana jest z obrazem madonny z miejscowego Sanktuarium. Historia ikony i kapliczki w telegraficznym skrócie który i tak jest za długi.
    Według tradycji w połowie XVII wieku pochodzący z Kujaw opat klasztoru w Bledzewie Jan Opaliński otrzymał ją od matki. Opat początkowo przechowywał obraz w pomieszczeniach klasztornych do czasu aż we śnie otrzymał napomnienie aby zadbać o kult Matki Boskiej. W roku 1667 opat Opaliński podarował obraz klasztorowi i umieścił go w klasztornej kaplicy. Obraz odwiedzało coraz więcej wiernych, początkowo zakonnicy podchodzili sceptycznie do relacji o otrzymanych dzięki modlitwie przed obrazem łaskach, przełom nastąpił dopiero gdy sam opat zdjęty ciężką chorobą wyzdrowiał nagle dzięki modlitwie do Matki Bożej. W 1669 r opat Opaliński postanowił obraz przewieźć do prepozytury w Rokitnie i umieścić w tamtejszym kościele. Ponieważ kult Matki Boskiej, zwanej już Rokitniańską wciąż wzrastał i coraz więcej słyszano o łaskach uzyskanych za jej wstawiennictwem, obraz zaczął się cieszyć opinią cudownego. Biskup poznański Stefan Wierzbowski postanowił powołać specjalną komisję która miała zbadać prawdziwość uzdrowień i łask płynących z ikony. W roku 1670 komisja ta uznała obraz za cudowny i ustalono że pozostanie on na stałe w Rokitnie.
  Wieści o cudownym wizerunku dotarły aż do Warszawy. W 1670 r król Michał Korybut Wiśniowiecki poprosił aby obraz przywieziono do Warszawy. W latach 1670-1671 był umieszczony w kaplicy zamkowej w Warszawie. W roku 1671 król zabrał go z sobą na wyprawę wojenną pod Lublin. Podróż ta była związana z podjętą wówczas kampanią wojenną przeciwko siłom kozacko-tatarskim zbuntowanego hetmana zaporoskiego Doroszenki. Z tego powodu król zwołał pospolite ruszenie koronne, które miało się zebrać 13 lipca pod Lwowem. Król widząc ociąganie się szlachty rozesłał końcem lipca kolejne uniwersały które nakazywały ziemiom i województwom aby ich wyprawy wojewódzkie stawiły się 10 sierpnia pod Lublinem. Szlachta zbagatelizowała zagrożenie kozacko-tatarskie i w wyznaczonym dniu również nie pojawiła się pod Lublinem. Król zresztą też nie dał dobrego przykładu ruszając z Warszawy dopiero 13 sierpnia 1671 r., do Lublina dotarł 20 sierpnia. Pobyt władcy w Lublinie przedłużał się, co wiązało się z oczekiwaniem na przybycie pospolitego ruszenia i wypraw wojewódzkich których nadal nie było widać.
  Dopiero w końcu sierpnia pod Zemborzycami pojawiło się pospolite ruszenie z województw poznańskiego i kaliskiego, którzy jako jedyni zjawili się w wyznaczonym obozie. Oburzeni Wielkopolanie nie zgadzali się na dalszy marsz w pospolitym ruszeniu, ani na zastąpienie go wyprawami wojewódzkimi. W pierwszych dniach września do Lublina przybyły delegacje od województw małopolskich które zaofiarowały królowi w miejsce pospolitego ruszenia zaciągi wojsk powiatowych. Ponieważ nadal nie udało się udobruchać urażonych Wielkopolan, król zwołał na 6 września kolejną naradę senatu. Dopiero wyprawieni przez niego senatorowie zdołali namówić poznańskich i kaliskich pospolitaków do zakończenia protestu. Zadecydowano wówczas o zaprzestaniu dalszej wyprawy pospolitego ruszenia , na którego miejsce miano powołać wojska powiatowe.
  Dużą rolę w zażegnaniu konfliktu król przypisał wspólnym modłom rycerstwa przed wizerunkiem Matki Bożej, dlatego w swojej wdzięczności polecił umieścić na obrazie orła białego z napisem: „Da pacem Domine in diebus nostris” (Daj Panie pokój dniom naszym) oraz koronę królewską. Dzięki temu obraz stał się później w czasie zaborów wyrazem polskości . Do Rokitna obraz wrócił razem z opatem Janem Opalińskim. Wybudowano wtedy na granicznym wzgórzu pomiędzy polami Lubikowa i Rokitna (2 km od kościoła) kaplicę. Odbyło się w niej całonocne czuwanie, po którym 21 listopada 1671 z wielką czcią wniesiono obraz do odnowionego, drewnianego jeszcze wtedy kościoła w Rokitnie. Pierwotnie kapliczka też była drewniana dopiero 1758 roku opat bledzewski Józef Loka zlecił i ufundował zbudowanie na jej miejscu istniejącej do dziś murowanej.
  Nawiasem wyprawa Korybuta skończyła się rozpuszczeniem pospolitaków, zmarnowano zwycięstwa Sobieskiego nad Kozakami i Tatarami a wkrótce otrzymano nową wojnę z imperium Osmańskim.
  Kaplica na zewnątrz i w środku oskubana jest z tynku, jest to efekt zaleceń konserwatora zabytków. A potem zabrakło środków na zakończenie robót.

    To była włóczęga po lesie bez określonego celu. W chwili wyjazdu myślałem o dotarciu do Gościmia nad jezioro Solecko. Już w lesie zrezygnowałem z jezior lubiatowskich bo wydawało mi się że na spokojną jazdę będzie za mało czasu. Nie chciałem się wypruwać i skończyło się luzikiem w okolicach Murzynowa i Jezierc.