Poranna jazda do Pz.W.877

    Naszła mnie ochota na włóczęgę po krzakach przy pasie drogowym S-3 do schronu Pz.W.877. Zostało mi to po dawnych zainteresowaniach obiektami MRU.
    Na co dzień nie mam ochoty na ten kierunek chociaż miejsce leży o rzut beretem od domu i dawnej trójki ponieważ do ruin i pola fortecznego prowadzi bardzo stromy podjazd, ale najgorsza jest nie stromizna a piach do kostek. Dziś jednak musiałem się trzymać blisko domu stąd taki  wybór
   Schron leżał tuż obok pasa drogowego trasy S-3. Kiedyś towarzyszył mu, chroniący podejścia mały schron dla karabinu maszynowego typu "Tobruk" (Ringstand RS58c). Leżał w osi budowanej kilkanaście lat temu drogi S-3, podczas robót ziemnych został wydobyty i przewieziony w całości do muzeum MRU w Pniewie. Z ruin schronu jest doskonały widok na biegnącą u podnóża pagórka trasę S-3 i w dalekiej perspektywie na dachy LO w Skwierzynie oraz Chełmską Górę. Bliską perspektywę czyli dolinę Warty w rejonie Rakowa dziś zasłania las. Rzecz jasna wtedy w latach trzydziestych ubiegłego wieku jeszcze nikomu nie śniło się że na jego przedpolu zostanie zbudowana kiedyś trasa szybkiego ruchu.
    Ten jednopoziomowy schron wraz z pobliskim bliźniaczym Pz.W.876 powstały już w schyłkowym okresie budowy MRU kiedy zaczynała się zmieniać się doktryna wojenna Niemiec, w przypadku wojny z Francją przestano obawiać się zagrożenia ze strony Polski. Zaczęto natomiast stawiać na ofensywne wojska pancerne, poza tym zmieniały się metody wojowania. Uznano że nie ma już sensu ładować środków w rozbudowane panzerwerki, na rzecz mniejszych, rozproszonych, a zaoszczędzone fundusze przeznaczyć na czołgi.
   Znajdują się one na północ od schronu Pz.W.875. broniącego ważnego skrzyżowania na szosie Skwierzyna-Kostrzyn-Gorzów i zapewne miały go uzupełniać oraz chronić podejść od strony doliny Warty.
    Schron Pz.W.877 jest ostatnim większym skrajnym bunkrem na północnym odcinku MRU. Bardziej na północ znajdowało się już tylko kilka małych jednosektorowych schronów w warciańskich wałach przeciwpowodziowych. 
   Oba schrony uzbrojone były w po dwa karabiny maszynowe w kopułach, broni ppanc dla nich nie przewidziano. Załogi schronów liczyły po ok. 20 ludzi, z czego jedną połowę stanowiła obsługa uzbrojenia bunkra, a drugą drużyna wypadowa obsadzająca pobliskie okopy. Obydwa schrony zostały wysadzone, wybuchy odrzuciły stropy natomiast skruszone ściany uległy odchyleniu na zewnątrz.
    Po ruinach zostało jeszcze trochę czasu więc dla przyzwoitości, żeby uzyskać wynik przynajmniej 20-kilometrowy przejechałem przez Stary Dworek.



http://jorg.bikestats.pl/2230129,Lasy-skwierzynski...