Przez Międzyrzecz

    Powtórzyłem wycieczkę z tegorocznego kwietnia do Międzyrzecza i Świętego Wojciecha. W przeciwieństwie do kwietnia dziś już można przejeżdżać po zmodernizowanym Białym Moście. Modernizacja polegała na dostosowaniu mostka dla ruchu rowerowego, w poprzednim układzie na mostek trzeba było wchodzić po kilku schodkach co siłą rzeczy zmuszało do zejścia z siodełka.
    W drodze powrotnej pokonywałem Obrę jeszcze dwukrotnie w drodze do Gorzycy w Świętym Wojciechu i w Bledzewie.
    Poniżej kościółek z 1790 r w  Świętym Wojciechu. Wyremontowany w ubiegłym roku. Historycy uważają, że stoi w miejscu założenia przez Bolesława Chrobrego w 1001 r. pierwszego na ziemiach polskich klasztoru benedyktynów. Mnisi zostali zamordowani podczas napadu rabunkowego w nocy z 10 na 11 listopada 1003 r. Kanonizowani przez Jana XVIII w 1004 r. Dwaj z nich Jan i Benedykt byli Włochami. Towarzyszący im dwaj  nowicjusze i jednocześnie rodzeni bracia: Izaak i Mateusz oraz ich pomocnik Krystyn byli pierwszymi świętymi pochodzącymi z terenu Polski. Morderstwo odbiło się szerokim echem ponieważ Jan i Benedykt byli znani wśród elit papiestwa stąd tak szybka kanonizacja. Podstawowym źródłem informacji o wydarzeniach jest Żywot Pięciu Braci z 1006, opisujący życie, działalność i okoliczności śmierci  zakonników. Jego autor, Bruno z Kwerfurtu, późniejszy święty, znał osobiście Benedykta. Bruno spokrewniony z dynastią Ludolfingów i Thietmarem z Merseburga, znajomy św. Wojciecha również miał dołączyć do braci międzyrzeckich jednak zawirowania polityczne (m.in. po śmierci Ottona III) spowodowały jego opóźnienie. Uniknął w ten sposób śmierci w Międzyrzeczu ale co się odwlecze... zginął w 1009 r z rąk Prusów podczas misji ewangelizacyjnej. 
   Badania archeologiczne nie przyniosły materialnych dowodów na lokalizację klasztoru. Przypuszczalne miejsce mogą wskazywać teksty źródłowe z czasów Bolesława Chrobrego oraz wiadomości zawarte w Kronice Thietmara. Znalazła się tam bowiem informacja, że rycerze niemieccy w 1005 otrzymali rozkaz, aby nie zburzyć opuszczonego przez mnichów klasztoru w Międzyrzeczu.