Przez Zemsko x 2

   Trasę przez Stary Dworek, Zemsko i Popowo pokonałem dziś dwa razy. Rano jechałem solo więc pozwoliłem sobie na kilka kilometrów drogi gruntowej od ronda na drodze krajowej 24 do Starego Dworku. Ciekawostką tego odcinka jest to że pomimo gruntowej nawierzchni ma status drogi powiatowej
  Po powrocie dostałem od kolegi propozycję na łatwy wyjazd po nawierzchni asfaltowej. Jest po operacji wszczepienia endoprotez ale dostał już zgodę od lekarza na przejażdżki rowerowe pod warunkiem że nie będzie szarżował. A ta trasa oprócz jednego podjazdu jest łatwa i płaska i chyba spełnia ten warunek. Słowem przejechaliśmy ją jeszcze raz, dla mnie jazda była w odwrotnym kierunku.
  Rondo na drodze 24 o którym wcześniej wspomniałem skrywa w swoim otoczeniu kilka ciekawych elementów z których najpoważniejszym jest zachowany w znacznym stopniu  schron Pz.W. 875 z towarzyszącą infrastrukturą wydobytą na światło dzienne podczas przebudowy skrzyżowania. Skrzyżowanie te w latach trzydziestych i czterdziestych było ważne bowiem jego zablokowanie mocno utrudniłoby komunikację na zachód do Kostrzyna i na północ do Gorzowa. Najistotniejszą rolę w kontroli nad tym węzłem odgrywał górujący nad nim, zbudowany w latach 1935/36 dwukondygnacyjny panzerwerk Pz.W. 875. Po wojnie został wysadzony przez saperów ale zachowało się z niego jeszcze całkiem sporo. Obiekt był silnie uzbrojony i dostosowany do obrony okrężnej. W skład uzbrojenia obiektu wchodziło pięć karabinów maszynowych i wyprowadzana na stanowisko armata ppanc. 37mm Pak35/36 . Znawcy tematu twierdzą że bunkier ma unikalną konstrukcję między innymi z powodu umieszczenia na dolnej kondygnacji garażu dla działka, a głównego wejścia na poziomie górnej. Do części podziemnej dziś nie wchodziłem.


    Kilka słów na temat Piusa VI i jego przywileju dla kolumny. Prawdopodobnie wystąpił o to kardynał Albani który w 1751 r. został ostatnim w historii kardynałem-protektorem Polski. Od roku 1778 był opatem komandoryjnym bledzewskiego klasztoru.
  Opat komendatoryjny jako zwierzchnik klasztoru mógł być osobą duchowną lub świecką (z dyspensą od obowiązku podjęcia życia zakonnego) wyznaczoną przez władzę świecką. Była to forma nadawania dochodowego beneficjum kościelnego dla osób zasłużonych wobec władcy. Sam komendatariusz mógł nigdy nie widzieć swojego klasztoru. W ramach konwentu równocześnie istniał tzw. opat klasztorny i to on faktycznie kierował życiem opactwa. Opaci komendatoryjni mieli zazwyczaj prawo pobierać dwie trzecie dochodu z dóbr opactwa, a opaci klasztorni wybierani przez zakonników resztę.
  Kardynałowie-protektorzy koron byli oficjalnymi przedstawicielami królów na dworze papieskim, czasem obok świeckiego ambasadora danego króla. Byli oni oficjalnymi przedstawicielami królów katolickich na konklawe i nierzadko stosowali prawo ekskluzywy w stosunku do niepożądanych kandydatów na papieża, stąd brało się ich duże znaczenie polityczne. Do obowiązków kardynała-protektora, oprócz pilnowania politycznych interesów króla należało również referowanie w Kurii spraw dotyczących obsady urzędów kościelnych i beneficjów w danym królestwie. Kardynałowie ci przeważnie otrzymywali stałą pensję od dworu którego interesów bronili, a często otrzymywali prawo do objęcia beneficjów na obszarach im podległych. Kardynał Giovanni Francesco Albani pełnił funkcję kardynała-protektora Polski do roku 1795.
  Sam Pius VI zapisał się w pamięci Polaków tym że pobłogosławił konfederację targowicką, wywierał nacisk na króla Stanisława Augusta Poniatowskiego aby ten do niej przystąpił, potępił insurekcję kościuszkowską. Na koniec po trzecim rozbiorze nakazał duchowieństwu wpajać w naród polski obowiązek wierności, posłuszeństwa i miłości panom i królom.