Przez Stary Dworek i Zemsko z przyległościami.

   Przed obiadem poczułem się zbędny w domu, a zwłaszcza w okolicy kuchni. Mogę powiedzieć że wręcz w sposób mało dyplomatyczny zostałem zachęcony do wyjścia na rower. Przejechałem laitowo przez Stary Dworek i Zemsko, a w roli przyległości-ozdobników fragmenty dróg gruntowych. Jeżdżę tamtędy prawdopodobnie co najmniej raz w tygodniu więc nie spodziewam się zobaczyć niczego odkrywczego. W ramach turystyki pochodziłem trochę wokół kościołów w obydwu miejscowościach

    Pierwszy kościół w tym miejscu wzniesiono w 1288 r. Był to przeniesiony na obecne miejsce kościół klasztorny z zakola Obry pod Starym Dworkiem. Pierwotne miejsce na klasztor wybrano niefortunnie. Częste powodzie spowodowały że zakonnicy postanowili przenieść się do Zemska darowanego im ok roku 1260 przez braci Eustachiusza i Wojcieszka, i gdzie ok. roku 1280 wybudowali kościół oraz drewniane zabudowania klasztorne. Ostateczna przeprowadzka klasztoru do Zemska miała miejsce w roku 1285. Niepotrzebny już nad brzegiem Obry kościół kazali w 1288 r. rozebrać i przewieźć w miejsce wokół którego rozwinęła się wieś Stary Dworek i gdzie stał on aż do 1705 roku. W 1706 r. opat Józef Gurowski kazał rozebrać podupadłą świątynię i na jej miejscu wystawić nowy szachulcowy kościół. Ten przetrwał zaledwie do 1768 r., gdy ponownie został rozebrany i na jego miejscu wzniesiono obecną barokową świątynię. Inicjatorem przebudowy był opat Franciszek Rogaliński.


   Stojący w centrum wsi klasycystyczny budynek kościoła wprawdzie nie został zbudowany przez cystersów, ale jednak pewien związek z nimi ma. Obecna budowla powstała dwuetapowo. Starszą częścią jest wieża dobudowana w 1836 r. do wcześniejszego drewnianego kościoła. Było to w rok po kasacie zakonu. Natomiast nawa i prezbiterium powstały w końcowych latach XIX wieku po wyburzeniu pozostałego po cystersach drewnianego budynku kościoła.
   Wracając do klasztoru w Zemsku. W dłuższej perspektywie czasowej również Zemsko okazało się dla zakonników niezbyt korzystną lokalizacją. Tym razem źródłem problemów w przeciwieństwie do brzegów Obry był brak dostatecznej ilości wody. Bardziej korzystne miejsce dla kolejnych przenosin klasztoru zakonnicy pozyskali dopiero 30 lat później, kiedy w roku 1312 margrabia brandenburski Waldemar nadał im między innymi wieś Bledzew. Bledzew był siedzibą klasztoru aż do jego kasaty w roku 1835.
   Zbędne po kasacie zakonu budynki i kościół klasztorny w Bledzewie sprzedano na licytacji i rozebrano do fundamentów. Jedynym śladem po miejscu jest nazwa ulicy - Plac Klasztorny.