Nie spodziewałem się że tak szybko uda mi się spenetrować brzegi Obry od strony Gorzycy, ale w tym tygodniu kończy mi się luz więc skorzystałem z okazji. Prawy brzeg Obry na tym odcinku pozbawiony jest dróg pozwalających dotrzeć przez pola do wąskiego pasa drzew, skupiłem się na lewym.
  Początkowo eksploracja zapowiadała się optymistycznie, twarda leśna droga nad brzegiem rzeki wyprowadziła mnie na obszerne zakole i w tym momencie skończył się komfort a zaczęły schody. Zanikająca ścieżka, zasieki z powalonych drzew, zabagnione dolinki, dziki teren wprost wymarzony do pozostawienia naturze i stworzenia rezerwatu. Kilka kilometrów takich wertepów i przeszła mi ochota na dalsze przedzieranie się ku cywilizacji. Z prawdziwą ulgą skorzystałem z pierwszego napotkanego duktu. Niemniej fajnie byłoby wybrać się tam pieszo tylko z plecakiem na plecach. 
   Powrót do domu - od mostu Bieruta duktem pod grodzisko Grądzkie, przeprawa przez Jeziorną pod Heidemühle, i na koniec wczorajszą drogą przez Bledzew.

   Kontynuacja sobotniej wycieczki nad Zalew i rozlewiska  Obry. Spenetrowałem północne brzegi Zalewu, prawy brzeg Obry aż do Mostu Bieruta i kawałek lewego. Tereny odludne, odwiedzane jedynie przez leśników, wędkarzy i kajakarzy a ciekawe widokowo. Jeżeli zaś chodzi o dostępność, to są znakomite do wycieczek pieszych. Nieco ciężej sprawa wyglądała z rowerem bo nie obyło się bez podprowadzania, zwłaszcza nad Zalewem.
  Lewy brzeg Obry w kierunku Zalewu jest łatwiejszy do jazdy i gwarantuje równie ciekawe widoki ale porzuciłem go na jakiś kilometr przed ujściem Jeziornej. Ostatni raz zapuszczałem się tam pewnie z dziesięć lat temu szukając grodziska Grądzkie. Zapewne wrócę dokończyć wycieczkę kierując się tym razem do Gorzycy, tamten kierunek zapowiada się także ciężko i ciekawie.
  Powrót do Bledzewa już bez zbaczania nad wodę.

    Po świątecznym lenistwie wyskoczyłem do lasu na pograniczu Skwierzyny i Popowa. Jest to niedaleko od domu a leśnicy zadbali w tym zakątku o wyjątkowo gęstą sieć dróg pożarowych.

    Nie spodziewałem się że uda się dziś gdzieś wyskoczyć, udało się. Byłem nad Zalewem Bledzewskim. Liczyłem że uda się dotrzeć gdzieś nad Most Bieruta. Chciałem spenetrować cypel który wcina się w cofkę Obry, być może że jest to zakole które po spiętrzeniu wody zamieniło się w półwysep. Jakoś nigdy nie udało mi się sprawdzić co tam się ukrywa w głębi. I pewnie by się to udało, niestety zgubiłem pokrowiec lornetki. Strata niby niewielka ale w sakwie mam miszmasz, szkoda zrobiło mi się soczewek. Zawróciłem znad brzegów Zalewu, znalazłem go  po jakichś 2 km jazdy i ... już nie wróciłem na trasę.
  Potem było jeszcze trochę kluczenia w lasach pomiędzy Zemskiem i Popowem. Lasy niby mi znane ponieważ były to lasy grzybowe teścia, ale dziś wyglądają zupełnie inaczej niż kilkanaście lat temu i jeżeli drogi tam nie zamienią się w piaski Sahary będzie to fajny teren na krótkie wycieczki. 

   Z braku lepszego pomysłu trochę chaotycznej włóczęgi przez pola i lasy w okolicy Krasnego Dłuska, Nowej Niedrzwicy i Przytocznej. 

  Jazda dla towarzystwa do Lubikówka. Właściwie plany na dzień dzisiejszy były całkowicie inne, ale dla towarzystwa podobno Cygan dał się powiesić. Jazda tam po linii najmniejszego oporu, rzut oka na prywatne domki letniskowe i pobliską prywatną plażę, no i powrót tą samą drogą.
   Plaża może nie do końca jest prywatna ale pobliska posesja jak najbardziej tak, więc przyległy kawałek brzegu użytkownicy zagospodarowali według swojego gustu i potrzeb.

   Byłem ciekaw tegorocznych dekoracji przedświątecznych w Twierdzielewie. W ubiegłym tygodniu przejeżdżałem obok wioski ale ominąłem ją wówczas szerokim łukiem. Dziś miałem tyle wolnego czasu że starczyło go na wizytę w wiosce i jeszcze trochę kluczenia w lasach ciągnących się w kierunku Popowa i Chełmska.
  Wioseczka jest mikroskopijna, wszystkiego jakieś siedem zagród wokół centralnego placu i kościółek będący filią parafii z Rokitna. W tegorocznych dekoracjach widać ubiegłoroczne inspiracje, niektóre elementy wystroju i motywy wydają się znajome.
   Jedyna droga asfaltowa do Twierdzielewa to jest tą którą tu dotarłem a staram się w miarę możliwości nie powielać trasy na powrocie. Interesujący mnie kierunek wylotowy do Popowa jest słynny z głębokich i sypkich piachów, zwłaszcza na odcinku zaraz za zabudowaniami. Dziś zapewne też się nic w tym temacie nie zmieniło, na wszelki wypadek tego nie sprawdzałem wyjeżdżając w drogę do Rojewa aby potem skorygować go w lesie na Popowo i dalej na południowy węzeł obwodnicy Skwierzyny. 

  Wybrałem się w miejsce leżące przy drodze krajowej 24 i opisane na mapie Gogle jako "Cmentarz dzieci". Nawiasem mówiąc opis jest mylący ponieważ spoczywają tam zarówno dzieci jak i dorośli mieszkańcy leżącej na pograniczu gmin Bledzew i Lubniewice osady Wilhelmsthal.
   Na temat osady oprócz starych map nie natknąłem na żadne informacje, nawet nie wiem czy miejsce ma jakąś polską nazwę. Wilhelsthal leżało już poza granicami Wielkiego Księstwa Poznańskiego więc nic tu nie pomoże również opracowane w 1846 przez Ludwika Platera "Opisanie historyczno-statystyczne Wielkiego Księstwa Poznańskiego". Doszukałem się jedynie informacji że osada administracyjnie przypisana była do dziś już zanikającej wioski Pniewo (Osterwalde) pod Osieckiem.
  Wilhelmsthal leży mniej więcej na 62 kilometrze drogi krajowej 24, oddalone o ok 0,5 km w głąb lasu po lewej stronie szosy. Jest tam mocno zniszczony, ogrodzony żerdziami cmentarzyk i relikty zabudowy leśniczówki oraz 3-4 domostw. Teren leży w obniżeniu między dwoma pasmami niewysokich wydm, grunt jest tam piaszczysty, więc rolniczo raczej ubogi. Jedynie w pobliżu fundamentów leśniczówki widać rozległą łąkę stanowiącą użytek ekologiczny "Na Linii". Z opisu wynika że kiedyś było tam leśne jeziorko które uległo eutrofizacji. Na XIX-wiecznych mapach nie widać tam żadnego jeziorka, owszem były w tej okolicy jakieś stawki ale dopiero za kolejnym pasmem wydm jakieś 500 metrów na południe. Zostały po nich podmokłe kotlinki.
  Prawdopodobnie po 1945 roku osada była zniszczona lub nie została zasiedlona.
  Byłem tu tak dawno temu że dziś miałem drobne problemy z odszukaniem miejsca, ostatecznie natrafiłem na ruiny leśniczówki i dalej na ogrodzony cmentarzyk. Zamierzałem jeszcze trochę pokluczyć w lasach na południe od osady, rzut oka na zegarek zweryfikował zamiary. Wróciłem do domu szosą.

  Zimno, zgniła pogoda, wiatr, wszystko dziś rano zniechęcało do wyjścia z domu. Skoro jednak okoliczności wypędziły mnie z domowego ciepełka zrobiłem prywatną inspekcję prac na drodze rowerowej do Świniar. Dziś pracowały dwie maszyny: walec zagęszczał podłoże i koparka robiła skarpowanie. W zasadzie na całej długości wykonano korytowanie i zasypano pierwszą warstwę drenażu.
  Żeby nie wracać tą samą drogą powrót urządziłem sobie drogami leśnymi. Trochę ciężko było natrafić na taką która nie byłaby rozwalona kołami ciężkiego sprzętu i pozwalałyby na jazdę w pożądanym kierunku. Jakoś tak się składało że licha darń na tych biegnących w poprzek była zachowana a na moich zerwana. Właściwości puszczańskiego gruntu są zaś takie że tam gdzie ta wątła trawka zostanie zniszczona to co najmniej przez najbliższy rok wyłazi piach i robi się Sahara. W końcu natrafiłem na taką w miarę dobrze zachowaną i udało się wyjechać na solidną szutrówkę do Jezierc. Dalej już poszło jak z płatka.

    Poranny wypad do Puszczy Noteckiej. Wypuściłem się żółtym szlakiem rowerowym przez Jezierce. Na parkingu w pobliżu sosen- sióstr syjamskich odbiłem w kierunku Lipek Wielkich i kolejny raz przed Lipkami w kierunku domu. Razem 30 km wśród sosen + 3 km skrajem lasu pod Kijewicami. Poniżej kilka zdjęć z wyjazdu: